Marek Sobczyk

Rok rzeźby

[Praca w Warszawie]

 

15 marca – 30 kwietnia 2019

 

wernisaż    15 marca, godz. 18 – 21

 

 

Malarstwo jako bardziej sztuczne rozpatruje rzeźbę jako konkretnie usytuowaną i mocowaną socjotechnicznie, niejako ją zapośredniczając i wcielając (przy okazji nasycając sztucznością). Ciało jest pewnym kryterium. Sztuczność malarstwa jest jego ciałem, a socjotechnika stała się na naszych oczach nieomal ciałem rzeźby. Rzeźba jest uzasadniana socjotechnicznie, mocowana, wskazuje się na jej socjotechniczne oddziaływania, rodzaj skutkującej polityczności. W sumie politykę uprawia też malarstwo, jednak są to dwie całkowicie różne polityczności.

 

Projekt Rok rzeźby rozważa sześć (pionowych) kulturowych typów, rytów, pokazując ucieczkę od rzeźby rozumianej socjotechnicznie w sześć innych niż rzeźba przestrzeni, konwencji. W tym projekcie ustalamy pewne perspektywy, stosujemy zasady i idee, analizujemy i poddajemy krytyce, kładziemy na stół argumenty, traktując materialność, sztuczność, rzeźbę i malarstwo jako argumenty właśnie. Ważna jest siła i przemożność, wyemancypowanie skojarzenia jako środka sztuki.

 

Prace przestrzenne odchodzą od rzeźby, zmienia się ich przestrzenność. Można określić przestrzeń, w której występują – są to trzy osie psycho-somo-socjo-analizy (osie: psycho, somo, socjo w przestrzeni analizy).

 

Każdej z sześciu prac przestrzennych towarzyszą dwa płaskie obrazy malarskie, na których pionowe toposy kulturowe są zderzone z tym, co poziome – recepcją widzki-obserwatorki / widza-obserwatora; w tym elemencie poziomym atmosfera oczekiwania i spełniania przypomina kolejkę do KFC: składanie zamówienia, płacenie, otrzymywanie.

 

Marek  Sobczyk

Lizica Codreanu (studies) in costumes (designed) by Constantin Brancusi,

2019, 230x180 cm, tempera jajkowa na płótnie, (fot. M. Lalko)

Rare Pair of Armchairs [Ucieczka od rzeźby w stronę funkcjonalności / designu], 2019, dwa obiekty 60x60x60 cm każdy, stal ocynkowana, (fot. M. Lalko)

 

Copyright  ©  Galeria Szydłowski  2019